Legends
By Harrie v.d. Westerlo on 'Stadradio Helmond' (107,2 Mhz) and as Podcast.
Elvis Presley (1935 - 1977)
Elvis werd geboren op 8 januari 1935 in een houten huisje met twee kamers in het arme gedeelte van Tupelo, Mississippi, als kind van Vernon en Gladys Presley. Zijn tweeling broer, Jesse Garon, overlijdt tijdens de geboorte, Elvis als enig kind achterlatend. In 1948 vertrekt hij met zijn ouders naar Memphis, Tennessee, waar hij tot 1953 de Humes High School bezoekt. Elvis’ muzikale invloeden waren de pop en country muziek van die tijd, de gospel muziek die hij in de kerk hoorde, de gospelzang avondjes die hij regelmatig bezocht en de zwarte rhythm & blues die hij als jonge Memphis-teenager hoorde op Beale Street. In 1954 start hij zijn muzikale carrière bij het legendarische Sun label van Sam Phillips in Memphis. Eind 1955 wordt hij doorverkocht aan RCA Victor en in 1956 is hij DE nationale sensatie, met een sound en stijl die op een unieke manier zijn muzikale invloeden combineert en de sociale en raciale barrières doorbreekt. Met hem breekt een geheel nieuw tijdperk in de Amerikaanse muziek en cultuur aan.
Hij speelt in 33 films, schrijft geschiedenis met zijn TV optredens en specials, breekt record na record met zijn optredens tijdens tournees en in Las Vegas en verkoopt ruim een miljard platen, meer dan welke artiest ook. Zijn Amerikaanse verkopen leveren hem gouden, platina en multi-platina onderscheidingen op voor 149 verschillende albums en singles, meer dan enig ander artiest. Daarnaast had hij 14 Grammy nominaties (waarvan hij er drie wint) van ”The National Acadamy Of Recording Arts & Sciences”, ”The Grammy Lifetime Archievement” , die hij op 36 jarige leeftijd ontvangt, en wordt hij verkozen tot een van de ”Ten Outstanding Young Men” van 1970 door ”The United State Jaycees”. Zonder gebruik te maken van de speciale privileges die hij als bekend persoon kan krijgen, dient hij twee jaar in het Amerikaanse leger.
Zijn talent, sensuele uitstraling, charisma en humor maken hem geliefd bij miljoenen fans. Zo ook zijn bescheidenheid, vriendelijkheid en vrijgevigheid, eigenschappen die hem zijn hele leven blijven kenmerken. Over de hele wereld bekend, alleen al met zijn voornaam, wordt hij beschouwd als een van de meest belangrijkste figuren uit de moderne Amerikaanse popcultuur.Elvis stierf in zijn Graceland Mansion in Memphis, op 16 augustus 1977.
Jailhouse Rock
In the humblest of circumstances, Elvis was born to Vernon and Gladys Presley in a two-room house in Tupelo, Mississippi on January 8, 1935. His twin brother, Jessie Garon, was stillborn, leaving Elvis to grow up as an only child. He and his parents moved to Memphis, Tennessee in 1948, and Elvis graduated from Humes High School there in 1953. Elvis’ musical influences were the pop and country music of the time, the gospel music he heard in church and at the all-night gospel sings he frequently attended, and the black R&B he absorbed on historic Beale Street as a Memphis teenager. In 1954, he began his singing career with the legendary Sun Records label in Memphis. In late 1955, his recording contract was sold to RCA Victor. By 1956, he was an international sensation. With a sound and style that uniquely combined his diverse musical influences and blurred and challenged the social and racial barriers of the time, he ushered in a whole new era of American music and popular culture.
He starred in 33 successful films, made history with his television appearances and specials, and knew great acclaim through his many, often record-breaking, live concert performances on tour and in Las Vegas. Globally, he has sold over one billion records, more than any other artist. His American sales have earned him gold, platinum or multi-platinum awards for 149 different albums and singles, far more than any other artist. Among his many awards and accolades were 14 Grammy nominations (3 wins) from the National Academy of Recording Arts & Sciences, the Grammy Lifetime Achievement Award, which he received at age 36, and his being named One of the Ten Outstanding Young Men of the Nation for 1970 by the United States Jaycees. Without any of the special privileges his celebrity status might have afforded him, he honorably served his country in the U.S. Army.
His talent, good looks, sensuality, charisma, and good humor endeared him to millions, as did the humility and human kindness he demonstrated throughout his life. Known the world over by his first name, he is regarded as one of the most important figures of twentieth century popular culture. Elvis died at his Memphis home, Graceland, on August 16, 1977.
Hij speelt in 33 films, schrijft geschiedenis met zijn TV optredens en specials, breekt record na record met zijn optredens tijdens tournees en in Las Vegas en verkoopt ruim een miljard platen, meer dan welke artiest ook. Zijn Amerikaanse verkopen leveren hem gouden, platina en multi-platina onderscheidingen op voor 149 verschillende albums en singles, meer dan enig ander artiest. Daarnaast had hij 14 Grammy nominaties (waarvan hij er drie wint) van ”The National Acadamy Of Recording Arts & Sciences”, ”The Grammy Lifetime Archievement” , die hij op 36 jarige leeftijd ontvangt, en wordt hij verkozen tot een van de ”Ten Outstanding Young Men” van 1970 door ”The United State Jaycees”. Zonder gebruik te maken van de speciale privileges die hij als bekend persoon kan krijgen, dient hij twee jaar in het Amerikaanse leger.
Zijn talent, sensuele uitstraling, charisma en humor maken hem geliefd bij miljoenen fans. Zo ook zijn bescheidenheid, vriendelijkheid en vrijgevigheid, eigenschappen die hem zijn hele leven blijven kenmerken. Over de hele wereld bekend, alleen al met zijn voornaam, wordt hij beschouwd als een van de meest belangrijkste figuren uit de moderne Amerikaanse popcultuur.Elvis stierf in zijn Graceland Mansion in Memphis, op 16 augustus 1977.
Jailhouse Rock
In the humblest of circumstances, Elvis was born to Vernon and Gladys Presley in a two-room house in Tupelo, Mississippi on January 8, 1935. His twin brother, Jessie Garon, was stillborn, leaving Elvis to grow up as an only child. He and his parents moved to Memphis, Tennessee in 1948, and Elvis graduated from Humes High School there in 1953. Elvis’ musical influences were the pop and country music of the time, the gospel music he heard in church and at the all-night gospel sings he frequently attended, and the black R&B he absorbed on historic Beale Street as a Memphis teenager. In 1954, he began his singing career with the legendary Sun Records label in Memphis. In late 1955, his recording contract was sold to RCA Victor. By 1956, he was an international sensation. With a sound and style that uniquely combined his diverse musical influences and blurred and challenged the social and racial barriers of the time, he ushered in a whole new era of American music and popular culture.
He starred in 33 successful films, made history with his television appearances and specials, and knew great acclaim through his many, often record-breaking, live concert performances on tour and in Las Vegas. Globally, he has sold over one billion records, more than any other artist. His American sales have earned him gold, platinum or multi-platinum awards for 149 different albums and singles, far more than any other artist. Among his many awards and accolades were 14 Grammy nominations (3 wins) from the National Academy of Recording Arts & Sciences, the Grammy Lifetime Achievement Award, which he received at age 36, and his being named One of the Ten Outstanding Young Men of the Nation for 1970 by the United States Jaycees. Without any of the special privileges his celebrity status might have afforded him, he honorably served his country in the U.S. Army.
His talent, good looks, sensuality, charisma, and good humor endeared him to millions, as did the humility and human kindness he demonstrated throughout his life. Known the world over by his first name, he is regarded as one of the most important figures of twentieth century popular culture. Elvis died at his Memphis home, Graceland, on August 16, 1977.
Charlie Feathers (1931 - 1998)
Alhoewel hij nooit de populariteit genoot van Elvis Presley, is Charlie Feathers - getuige van de geboorte van de Rock & Roll - een held in de ogen van rockabilly fans over de gehele wereld. Charles Arthur Feathers werd geboren in Holly Springs, Mississippi, op 12 juni 1932. Muziek was overal te horen in de kleine plattelands gemeenschap, waar hij opgroeide. Na baantjes te hebben gehad in Illinois en Texas, vertrekt Charlie in 1950 naar Memphis, en gaat daar werken in een dozenfabriek, totdat hij met nekkramp in het ziekenhuis terechtkomt. Daar komt hij de dagen door met veel naar de radio luisteren en zijn besluit staat vast: hij wordt beroepsmuzikant. In 1954 probeert hij het vertrouwen van Sam Phillips te winnen, met als doel een plaatje te kunnen maken op diens Sun Label. Hij helpt waar en wanneer hij kan, valt in voor anderen, maakt arrangementen, komt met ideeën (hij speelt zelfs op lepels tijdens een Miller Sisters sessie) en maakt demo’s voor steelgitarist Stan Kessler, met wie hij samen de song ”I Forgot To Remember To Forget” schrijft voor Presley’s laatste Sun single. Rond die tijd start Sam Philips het Sun sublabel ”Flip Records” om nieuw talent in de regio uit te testen. Hierop verschijnt Charlie’s eerste single, Flip 503, ”Peepin Eyes”, gekoppeld aan ”I’ve Been Deceived”. De single doet het goed in Memphis en omgeving en Phillips besluit een tweede single van hem uit te brengen, nu op het Sun label zelf. Maar de zanger heeft grotere plannen. Alhoewel Sam Phillips hem ziet als een, overigens formidabel, countryzanger, wil Feathers zelf toch meer richting rock & roll. Hij neemt een groot aantal demo’s op in die stijl, maar Phillips heeft daar geen oren naar. Charlie besluit het dan maar bij de Sun’s concurrent in Memphis, ”Meteor Records”, te proberen. Op dit label verschijnt de inmiddels dubbele rockabilly klassieker ”Tongue Tied Jill/Get With It“. Meteor 5032. De single krijgt behoorlijk wat airplay in Memphis en omgeving, en dat levert hem een contract op bij King Records uit Cincinati, Ohio. Het is bij King Records waar Charlie Feathers zijn carrière als rockabilly legende serieus start. De songs die hij voor dit label opneemt worden tot de top van het rockabilly genre gerekend. ”One Hand Loose”, ”Bottle To The Baby”, ”Everybody’s Lovin’ My Baby”, ”I Can’t Hardly Stand It’, stuk voor stuk juweeltjes. Het plaatselijke succes levert hem een groot aantal tournees op en een aantal optredens in ”The Big D Jamboree” in Dallas. Wanneer het King contract afloopt, blijft Charlie singles van hoog muzikaal gehalte uitbrengen op diverse Memphis labels en blijft hij koppig zijn muziek spelen voor iedereen die het maar horen wil. Als begin jaren zeventig in Engeland de rockabilly revival begint is hij een van de eerste artiesten waar het meeste vraag naar is. Zijn oude singles worden plotseling honderden guldens waard en iedere interviewer wil van hem weten waarom hij het nooit echt gemaakt heeft en wat nu precies zijn aandeel in de Sun story is. Charlie vertelt dat allemaal met veel plezier, alhoewel zijn visie op het rockabilly verhaal niet altijd overeen komt met dat van anderen. Maar dat hindert niet, de waarheid ligt in zijn muziek. Het maakt niet uit of hij het in de fifties niet gemaakt heeft. Hij kan zijn muziek nog steeds op de enige, juiste manier brengen. En dat is wat telt. In de jaren tachtig krijgt Charlie Feathers ernstige problemen met zijn gezondheid. Hij krijgt diabetes en er wordt een long bij hem weggehaald. Hij blijft optreden zo goed en zo kwaad als het kan en in 1991 verschijnt zijn eerste album voor een major label, Elektra records. Daarna gaat het steeds verder bergafwaarts met zijn gezondheid. Op 29 augustus 1998 sterft hij aan de gevolgen van een beroerte. Charlie Feathers, ”An American Original”, werd 66 jaar oud.
Get with it
Though he never garnered the popularity of Elvis Presley, Feathers – a witness and participant in the birth of Rock & Roll - is a real hero in the eyes of rockabilly fans all over the world. Charles Arthur Feathers was born in Holly Springs, Mississippi on June 12, 1932, with music all around the sharecropping community he grew up in. After day jobs in Illinois an Texas, Charlie moved to Memphis in 1950, working for a box manufacturer until a bout with spinal meningitis left him hospitalized. Listening to the radio there on a daily basis, he emerged from his stay determined to become a proffesional singer. By 1954, Feathers was working his way into the confines of Sam Phillips’ Memphis Recording Service, whit an eye toward getting something released on Sun Records. He filles in whenever and wherever he could, helping with arrangement, ideas, even playing spoons on a Miller Sisters session. Demoing songs for steel guitarist Stan kessler found him getting half credit on the Elvis Sun side ”I Forgot To Remember To Forget.” Phillips decided to start a local non-union label called Flip to test out new artists and released Charlie’s first single on that label, the classic ”Peepin’ Eyes” coupled with ”I’ve Been Deceived.” The record kicked enough noise locally to get Feathers transferred to Sun for a second single, but the artist had bigger visions. Although Phillips saw him as ”a superb country stylist,” Feathers wanted to rock and cut many Sun demo sessions in that style. When Phillips turned a deaf to it all, Feathers’ impatience led him to Memphis rival Meteor Records, where he waxed the two-sided rockabilly classic ”Tongue Tied jill” and ”Get With It.” This single garnered enough Memphis airplay to cement him a deal with King Records, and it is here that the Charlie Feathers as rockabilly legend story begins in earnest. The Dozen or so sides he cut as singles for King are the greatest 50’s rockabilly tracks to escape the hegemony of the Sun studios. With ’One Hand Loose,” ”Bottle To The Baby,” ”Everybody’s Lovin’ My baby” and “I Can’t Hardly Stand It” all becoming classics of the genre. Their territorial succes got Feathers on numerous package tours and multiple appereances on Dallas’ Big D Jamboree. When The King contract ran out, Charlie continued to record one-off singles of very high musical quality, for a variety of Memphis labels, while stubbornly playing his music for whatever local audience cared to listen. When the rockabilly revival started up in Europe in the early 70’s, Charlie became the first living artist up for deification by collectors. His old 45’s suddenly became worth hundreds of dollars, and every interviewer wanted to know why he never really made it big and what his true involvement with Sun consisted of. Feathers embroidered the story with a skewed view of rock & roll historywith each retelling, to be sure, but once he picked up his guitarand sang to reinforce his point, the truh came out in his music. Never mind why he didn’t make it back in the 50’s; he could still deliver the goods now. With health problems plaguing him from his diabetes and a surgically removed lung, Charlie continued on his own irascible course, recording his first album for a major label in 1991 (Elektra’s American Masters Series) and continuing to perform and record for his wide European fan base. Truly an American music original, Charlie died August 29, 1998, of complications following a stroke; he was 66.
Get with it
Though he never garnered the popularity of Elvis Presley, Feathers – a witness and participant in the birth of Rock & Roll - is a real hero in the eyes of rockabilly fans all over the world. Charles Arthur Feathers was born in Holly Springs, Mississippi on June 12, 1932, with music all around the sharecropping community he grew up in. After day jobs in Illinois an Texas, Charlie moved to Memphis in 1950, working for a box manufacturer until a bout with spinal meningitis left him hospitalized. Listening to the radio there on a daily basis, he emerged from his stay determined to become a proffesional singer. By 1954, Feathers was working his way into the confines of Sam Phillips’ Memphis Recording Service, whit an eye toward getting something released on Sun Records. He filles in whenever and wherever he could, helping with arrangement, ideas, even playing spoons on a Miller Sisters session. Demoing songs for steel guitarist Stan kessler found him getting half credit on the Elvis Sun side ”I Forgot To Remember To Forget.” Phillips decided to start a local non-union label called Flip to test out new artists and released Charlie’s first single on that label, the classic ”Peepin’ Eyes” coupled with ”I’ve Been Deceived.” The record kicked enough noise locally to get Feathers transferred to Sun for a second single, but the artist had bigger visions. Although Phillips saw him as ”a superb country stylist,” Feathers wanted to rock and cut many Sun demo sessions in that style. When Phillips turned a deaf to it all, Feathers’ impatience led him to Memphis rival Meteor Records, where he waxed the two-sided rockabilly classic ”Tongue Tied jill” and ”Get With It.” This single garnered enough Memphis airplay to cement him a deal with King Records, and it is here that the Charlie Feathers as rockabilly legend story begins in earnest. The Dozen or so sides he cut as singles for King are the greatest 50’s rockabilly tracks to escape the hegemony of the Sun studios. With ’One Hand Loose,” ”Bottle To The Baby,” ”Everybody’s Lovin’ My baby” and “I Can’t Hardly Stand It” all becoming classics of the genre. Their territorial succes got Feathers on numerous package tours and multiple appereances on Dallas’ Big D Jamboree. When The King contract ran out, Charlie continued to record one-off singles of very high musical quality, for a variety of Memphis labels, while stubbornly playing his music for whatever local audience cared to listen. When the rockabilly revival started up in Europe in the early 70’s, Charlie became the first living artist up for deification by collectors. His old 45’s suddenly became worth hundreds of dollars, and every interviewer wanted to know why he never really made it big and what his true involvement with Sun consisted of. Feathers embroidered the story with a skewed view of rock & roll historywith each retelling, to be sure, but once he picked up his guitarand sang to reinforce his point, the truh came out in his music. Never mind why he didn’t make it back in the 50’s; he could still deliver the goods now. With health problems plaguing him from his diabetes and a surgically removed lung, Charlie continued on his own irascible course, recording his first album for a major label in 1991 (Elektra’s American Masters Series) and continuing to perform and record for his wide European fan base. Truly an American music original, Charlie died August 29, 1998, of complications following a stroke; he was 66.
Hank Williams (1923 - 1953)
Hank Williams Bio Geboren in Mount Olive West op 17 september 1923, Hiram Hank Williams was de zoon van Lon en Lillie Williams. Lon, een veteraan uit de eerste wereldoorlog, lag het grootste gedeelte van Hank's jeugd in het ziekenhuis, waardoor Hank voornamelijk opgevoed werd door zijn dominante moeder. Doordat Hank nogal tenger en niet al te sterk was, interesseert hij zich meer voor muziek dan voor sport. Als hij in Georgiana , Alabama woont, raakt hij bevriend met Rufus Payne, een zwarte straatzanger, ook wel bekend als "Tee-Tot". Jaren later zou Hank williams zeggen dat de enigste muziek lessen die hij gehad heeft, van Tee-Tot kreeg en de meeste Hank Williams kenners beschouwen Payne als de bron van de opmerkelijke blues sound die Hank's muziek heeft. Als hij 16 is en in Montgomery woont, gaat Hank van school en gaat hij zich serieus met zijn muziek-carrière bezig houden.Eind 1936, begin 1937 heeft hij zijn eerste radio optreden op WFSA en algauw is hij de populairste artiest van dit station. Ook speelt hij in kroegen en op regionale shows met zijn band,The Drifting Cowboys. Begin jaren 40 is Hank een van de grote trekpleisters van de regio en hij trekt de aandacht van diverse Nashville artiesten en muziek agenten.Maar zijn reputatie als zanger liep toen al parallel met die van drinker en moeilijk persoon. Veel mensen wisten niet goed wat ze met hem aan moesten. In 1943 ontmoet hij Audrey Mae Sheppard, uit Alabama, met een twee jaar oude dochter, Lycrecea, uit een eerder huwelijk. Audrey leert goed genoeg bas spelen om in de band mee te kunnen en wordt hun manager. Audrey en Hank trouwen in december 1944. Ze spaart kosten noch moeite om haar eigen zangcarrière van de grond te krijgen en dringt zichzelf op bij iedere show.Maar haar ambitie is vele malen groter dan haar talent. Tijdens haar hele huwelijk vecht ze met Lillie om Hank's aandacht. In 1946 gaat ze met Hank naar Nashville voor een ontmoeting met muziekuitgever Fred Rose. Rose, samen met Roy Acuff, runt een succesvolle hillbilly-uitgeverij,(Acuff-Rose) en is in eerste instantie alleen in Williams als schrijver geïnteresseerd. Binnen het jaar echter heeft hij Hank's zangcarrière van de grond en in december 1946 regelt hij voor hem een platensessie voor Sterling Records. In maart 1947 tekent Hank bij MGM. "Move It On Over" is zijn eerste MGM single en zijn debuut in de Billboard country charts. In april 1948 haalt hij weer de hitlijsten, nu met "Honky Tonkin'". Terug in Montgomery lijkt Hank klaar voor de sterstatus; zijn populariteit daar is groter dan ooit maar zijn drankprobleem en moeilijke karakter bezorgen hem steeds meer moeilijkheden. Hij is vaak stomdronken tijdens optredens of komt gewoonweg niet opdagen en zelfs voor zijn beste vrienden is hij onhandelbaar. Velen, inclusief Fred Rose geven het op uit pure frustratie. In april vraagt Audrey een scheiding aan. Met het grote succes in zicht, zit hij privé zowat aan de grond.Het Hank Williams verhaal had hier makkelijk kunnen stoppen, maar Hank herstelt zich, herstelt zijn relatie met Fred Rose, en Rose zet zich weer voor de volle 100% voor Hank in. Het management bij de Grand Ole Opry is nog steeds huiverig, maar de Louisiana Hayride in Schreveport, heeft interesse in de opkomende ster en in augustus wordt Hank lid van deze show. Nu, zo'n dikke 50 jaar later is het maar moeilijk voor te stellen, dat een song zo enorm veel indruk op het radio publiek maakt, dat hij maar liefst 16 weken lang aan de top van de charts blijft staan. Niemand in Hank's omgeving geloofde in "Lovesick Blues". Het nummer was waardeloos vonden ze en zo slecht, dat het Hank's carrière waarschijnlijk meer zou schaden, dan goed doen. Maar Hank bleef volhouden, krijgt uiteindelijk zijn zin en aan het eind van een sessie krijgt hij heel even de tijd om het nummer op te nemen. De single "Lovesick Blues" wordt in februari 1949 uitgebracht en begin mei staat het op de eerste plaats. Het nummer wordt zo'n enorme hit en zo ongelooflijk populair, dat het ieders voorstellingsvermogen te buiten gaat. Hank Williams is een grote ster. In ieder geval groot genoeg voor de Grand Ole Opry.Met het succes komt ook zijn creatieve vrijheid. Hank's manier van liedjes schrijven en opnames maken blijven het heel goed doen, maar hij duikt ook in de gospelmuziek en brengt een aantal recitations (songs met een moraal) uit onder de naam: Luke The Drifter.Zijn huwelijk met Audrey gaat steeds slechter en degenen die hem kennen zien heel goed de overeenkomsten tussen zijn leven en songs als "Cold Cold Heart". Het was duidelijk, hier was iemand die zong over het echte dagelijkse leven. Hank hoefde geen droevige liedjes te verzinnen, hij hoefde alleen maar uit het hart te zingen. Zijn populariteit en zijn fortuin beschermden hem voor een poos tegen de gevolgen van zijn ruige en ongezonde manier van leven, maar zo op de helft van 1952, valt zijn leven stukje bij beetje uit elkaar. Hij wordt geplaagd door zware rugpijn en om die te verzachten is hij afhankelijk geworden van alcohol en naar men zegt, morfine. Doordat hij steeds vaker een optreden mist of te dronken is om op te treden, krijgt hij, ondanks vele waarschuwingen, uiteindelijk zijn ontslag bij The Grand Ole Opry. Audrey vraagt voor de zoveelste keer een scheiding aan en Hank gaat terug naar The Louisiana Hayride in Schreveport. Tijdens de laatste weken van zijn leven is Hank totaal niet meer onder controle te houden en zelfs zijn huwelijk met de knappe jonge Billy Jean Jones verandert niets aan de zaak. Iets na middernacht, op nieuwjaarsdag 1953, terwijl hij slaapt op de achterbank van zijn Cadillac onderweg naar een optreden, komt Hank's eigen voorspelling uit: "I'll Never Get Out Of This World Alive".
Drie van zijn singles bereiken de eerste plaats in het jaar volgend op zijn dood. Hij had de country muziek voorgoed veranderd.
Your Cheatin' Heart
Born In Mount Olive West, on Sept. 17 in 1923, Hiram "Hank Williams" was the child of Lon and Lillie Williams. Lon, A World War I veteran, was hospitalized during most of Hank's early life, leaving the boy's upbringing to his strong willed mother. Small and fragile from the beginning, Hank may well have gravitated toward music as an alternative to sports. While living in Georgiana, Alabama, he befriended Rufus Payne, a black street musician known as "Tee-Tot". Years later, Hank Would say that Payne had given him "all the music training I ever had," and most biographers consider Payne the source of the noticeable blues thread running through Hank's music.
At 16, living in Montgomery, Williams quit school and began his music career in earnest. He made his first radio appearance on WFSA in late 1936 or early 1937 and soon became one of the station's most popular performers. He also worked beer joints and regional shows with his band, already named The Drifting Cowboys. By the early 40's, Hank was one of the biggest draws in the region and had become to the attention of several Nashville artists and music business luminaries. But his reputation as a singer was already matched by the one he'd built for drinking and unreliability. Most considered him an unsafe bet.
In 1943 Hank met Audrey Mae Sheppard, an Alabama country girl with a two-year old daughter, Lycrecia, from a failing marriage. Audrey learned to play stand-up bass, well enough anyway, to play in the band, and began acting as manager. Audrey and Hank were married in December 1944.
She desperately craved a singing career, pushing for inclusion in the show at every chance. Her ambition, however, far exceeded her talent. Audrey would vie with Lillie for Hank's attention throughout the relationship. In 1946 she accompanied her husband to Nashville to meet publisher Fred rose.
Rose, in partnership with Roy Acuff, ran an successful "hillbilly" publishing concern (Acuff-Rose) and at first was interested in Williams only as a writer. Within the year, however, Rose had made Hank's singing career a pet project and arranged for him to record four songs for the sterling label in December 1946.
In March 1947, Hank signed with MGM. "Move It On Over" was his first MGM release and his first Billboard chart entry. He charted again in April 1948, with "Honky Tonkin'." Back home in Montgomery, Hank seemed poised for stardom; his regional popularity was higher than ever. But he had entered the low arc of a cycle that haunt him for the rest of his days. More often than not, he showed up drunk for live appearances and was increasingly difficult for even his best friends to be around. Many, including Rose, gave up in frustration. Audrey filed for divorce in late April.
With the big-time nearly in grasp, Hank Williams was bottoming out.
Hank's story could easily could have ended there, but the Williams reconciled, the relationship with Rose was mended, and Rose set about finding an avenue for greater exposure for Williams.
Decision makers at the Opry were still wary, but the Louisiana Hayride in Shreveport, was interested in the emerging star, and Hank joined the show in August.
Nearly 50 years later, it is difficult to imagine a song so igniting radio listeners that it holds the top spot on the charts for sixteen weeks. No one in Hank's circle wanted him to waste time or tape on "Lovesick Blues." The song was a throwaway, they said; a piece of fluff that was more likely to damage his career than enhance it. Hank was insistent, though, and the song was given two quick passes at the end of a session. Released in February 1949, it was No.1, and more, by early May. "Lovesick Blues" was an "event;" popular beyond precedent, imagination or belief. And suddenly, Hank Williams was big. Big enough at least for the Opry.
With success came increased creative freedom. Hank's "mainstream" songwriting and recording efforts continued to do extremely well, but he also delved into remorseful gospel themes and a series of recitations under the pseudonym "Luke The Drifter."
His marriage to Audrey was now in steady decline, and those who knew him could easily see the real-life parallels in songs like "Cold, Cold Heart." Clearly, here was a man displaying his demons for all to see. Hank didn't have to "interpret" sad songs; he had only to sing from his heart.
For a time, fame and fortune staved off the consequences of his self-destructive lifestyle. By mid-1952, however, his life was coming apart at the seams. Wracked with back pain, he was dependent on alcohol and, it is believed, morphine. Often missing or too drunk to perform at curtain time, he was fired by the Opry. Audrey again filed for divorce, and Hank headed back to Shreveport and the Hayride. In his final weeks, Hank spun hopelessly out of control. Even his marriage to pretty young Billy Jean Jones couldn't slow his headlong plunge. Sometime after midnight on New Year's Day 1953, sleeping in the backseat of his Cadillac en route to a show, Hank Williams fulfilled the prophecy of his own "I'll Never Get Out Of This World Alive."
Three of Hank's recordings reached the top of the charts in the year following his death.
He had changed country music forever.
Drie van zijn singles bereiken de eerste plaats in het jaar volgend op zijn dood. Hij had de country muziek voorgoed veranderd.
Your Cheatin' Heart
Born In Mount Olive West, on Sept. 17 in 1923, Hiram "Hank Williams" was the child of Lon and Lillie Williams. Lon, A World War I veteran, was hospitalized during most of Hank's early life, leaving the boy's upbringing to his strong willed mother. Small and fragile from the beginning, Hank may well have gravitated toward music as an alternative to sports. While living in Georgiana, Alabama, he befriended Rufus Payne, a black street musician known as "Tee-Tot". Years later, Hank Would say that Payne had given him "all the music training I ever had," and most biographers consider Payne the source of the noticeable blues thread running through Hank's music.
At 16, living in Montgomery, Williams quit school and began his music career in earnest. He made his first radio appearance on WFSA in late 1936 or early 1937 and soon became one of the station's most popular performers. He also worked beer joints and regional shows with his band, already named The Drifting Cowboys. By the early 40's, Hank was one of the biggest draws in the region and had become to the attention of several Nashville artists and music business luminaries. But his reputation as a singer was already matched by the one he'd built for drinking and unreliability. Most considered him an unsafe bet.
In 1943 Hank met Audrey Mae Sheppard, an Alabama country girl with a two-year old daughter, Lycrecia, from a failing marriage. Audrey learned to play stand-up bass, well enough anyway, to play in the band, and began acting as manager. Audrey and Hank were married in December 1944.
She desperately craved a singing career, pushing for inclusion in the show at every chance. Her ambition, however, far exceeded her talent. Audrey would vie with Lillie for Hank's attention throughout the relationship. In 1946 she accompanied her husband to Nashville to meet publisher Fred rose.
Rose, in partnership with Roy Acuff, ran an successful "hillbilly" publishing concern (Acuff-Rose) and at first was interested in Williams only as a writer. Within the year, however, Rose had made Hank's singing career a pet project and arranged for him to record four songs for the sterling label in December 1946.
In March 1947, Hank signed with MGM. "Move It On Over" was his first MGM release and his first Billboard chart entry. He charted again in April 1948, with "Honky Tonkin'." Back home in Montgomery, Hank seemed poised for stardom; his regional popularity was higher than ever. But he had entered the low arc of a cycle that haunt him for the rest of his days. More often than not, he showed up drunk for live appearances and was increasingly difficult for even his best friends to be around. Many, including Rose, gave up in frustration. Audrey filed for divorce in late April.
With the big-time nearly in grasp, Hank Williams was bottoming out.
Hank's story could easily could have ended there, but the Williams reconciled, the relationship with Rose was mended, and Rose set about finding an avenue for greater exposure for Williams.
Decision makers at the Opry were still wary, but the Louisiana Hayride in Shreveport, was interested in the emerging star, and Hank joined the show in August.
Nearly 50 years later, it is difficult to imagine a song so igniting radio listeners that it holds the top spot on the charts for sixteen weeks. No one in Hank's circle wanted him to waste time or tape on "Lovesick Blues." The song was a throwaway, they said; a piece of fluff that was more likely to damage his career than enhance it. Hank was insistent, though, and the song was given two quick passes at the end of a session. Released in February 1949, it was No.1, and more, by early May. "Lovesick Blues" was an "event;" popular beyond precedent, imagination or belief. And suddenly, Hank Williams was big. Big enough at least for the Opry.
With success came increased creative freedom. Hank's "mainstream" songwriting and recording efforts continued to do extremely well, but he also delved into remorseful gospel themes and a series of recitations under the pseudonym "Luke The Drifter."
His marriage to Audrey was now in steady decline, and those who knew him could easily see the real-life parallels in songs like "Cold, Cold Heart." Clearly, here was a man displaying his demons for all to see. Hank didn't have to "interpret" sad songs; he had only to sing from his heart.
For a time, fame and fortune staved off the consequences of his self-destructive lifestyle. By mid-1952, however, his life was coming apart at the seams. Wracked with back pain, he was dependent on alcohol and, it is believed, morphine. Often missing or too drunk to perform at curtain time, he was fired by the Opry. Audrey again filed for divorce, and Hank headed back to Shreveport and the Hayride. In his final weeks, Hank spun hopelessly out of control. Even his marriage to pretty young Billy Jean Jones couldn't slow his headlong plunge. Sometime after midnight on New Year's Day 1953, sleeping in the backseat of his Cadillac en route to a show, Hank Williams fulfilled the prophecy of his own "I'll Never Get Out Of This World Alive."
Three of Hank's recordings reached the top of the charts in the year following his death.
He had changed country music forever.
Howlin' Wolf (1910 - 1976)
Chester Arthur Burnett werd geboren op 10 juni 1910 in West Point, Mississippi. Op zijn dertiende verhuist hij met z’n familie over de staatsgrens naar Ruleville en gaat daar werken op de Young And Mara plantage. Hij staat bekend als een moeilijke jongen, waardoor hij de bijnaam ”Howlin’ Wolf” krijgt. Van zijn vader krijgt hij een gitaar en hij gaat optreden tijdens feestjes en op de straten van de dorpen in de buurt. In het begin van de jaren dertig werkt hij op verschillende boerderijen in Arkansas en daar ontmoet hij andere blues artiesten zoals Sonny Boy Williamson II en Robert Johnson. Williamson zou later zijn schoonbroer worden en hem wegwijs maken op de mondharmonica.
Wanneer de tweede wereldoorlog uitbreekt moet hij in militaire dienst. Als de oorlog afgelopen is keert hij weer terug naar zijn boeren leventje, thuis in Arkansas. In 1948 formeert hij zijn eerste band, met mensen als Junior Parker (Mystery Train), James Cotton, Matt Murphy, Pat Hare en Willie Johnson. Hij krijgt ook een baantje als disc-jockey, bij radiostation KWEM in Memphis, waar hij door zijn reputatie de aandacht van Sam Phillips trekt. Phillips, over zijn eerste ontmoeting met de Wolf, was meteen verkocht: ”toen ik hem hoorde, dacht ik: Dit is wat ik zoek. This is where the soul of a man never dies”. In 1951 haalt Sam Phillips hem naar de Memphis Recording Service Studio (Sun studio) voor een opnamesessie. Sam verkoopt de masters van ”Moanin’ At Midnight” en ”How Many More Years”, met Ike Turner op piano, aan Chess Records in Chicago.
In 1953 vertrekt hij naar deze stad en wordt hij de grote concurrent van Muddy Waters bij Chess Records en in het Chicago clubcircuit. In 1956 neemt de Wolf het nummer ”Smokestack Lightnin’” op met Willie Johnson en Hubert Sumlin op gitaar, Hosea Lee Kennard op piano, Willie Dixon op bas en Earl Phillips op drums. Kennard en Sumlin geven Howlin’ Wolf’s jaren 50 opnames hun speciale karakter. Sumlin’s gitaarspel past perfect bij de zang, het geschreeuw en gehuil van de Wolf.In de jaren 50 en 60 is Howlin’ Wolf zeer actief in de clubs van Chicago en is hij veel tevinden in de Chess studio voor sessies met grote pianisten zoals Otis Spann en Johnny Jones.
Eind jaren 50, begin jaren 60 komt er een nieuwe sound in z’n muziek en krijgen zijn songs meer een rock & roll tintje. ”Howlin’ For My Baby”, ”Wang-Dang-doodle” en ”Shake For Me”, zijn nummers die hij in deze periode opneemt. In de loop van de jaren 60 gaat hij toeren, niet alleen in Amerika, maar ook in Europa en in 1970 neemt hij het ”London Sessions” album op met Eric Clapton, Stevie Winwood, Ringo Starr, Bill Wyman en Charlie Watts. De opnames vinden plaats in de Olympic Sound Studio in Londen, Engeland. In 1975 is hij moe en ziek. Hij heeft verschillende hartaanvallen achter de rug en heeft daarbij ook nog eens kanker. Eind 1975 wordt hij opgenomen in het Veteran Administration Hospital in Illinois, alwaar hij op 10 januari 1976 sterft.
Howlin' For My Baby
Chester Arthur Burnett was born on June 10, 1910 in West Point, Mississippi. At 13 he moved with his family across the state to Ruleville and began working on the Young and Mara plantation. He became known as a ’difficult child’ which earned him the nickname ”Howlin’ Wolf”. His father bought him a guitar and he began playing for country functions and on the streets of small local towns. While working on farms in Arkansas, during the early 1930’s, he met seasoned blues entertainers including Sonny Boy Williamson II and Robert Johnson. Williamson later became his brother-in-law and taught him how to play the harmonica.
During World War II he was called up for active service and after his return home he returned to a farmers life in Arkansas. In 1948 he had formed his first band with the likes of Junior Parker, James Cotton, Matt Murphy, Pat Hare and Willie Johnson. He also began working as a disc jockey on radio station KWEM in Memphis, where his reputation brought him to the notice of Sam Phillips.Sam Phillips, on his first meeting with the Wolf, was bowled over. ”When I Heard Him, I Said, ’This Is For Me. This is where the soul of a man never dies”Phillips organized his first recording sessions for The Memphis Recording Service (Sun Studio) in 1951. The songs were ”Moanin’ At Midnight” and “How Many More Years”, with Ike Turner on piano and Phillips sold the masters to Chess Records.
In 1953, Wolf moved to Chicago and that brought him in contention with Muddy waters as they vied for position in Chicago’s clubs and at Chess Records.In 1956, Wolf recorded ”Smokestack Lightnin’” with Wiliie Johnson and Hubert Sumlin on guitars, Hosea Lee Kennard on piano, Willie Dixon on bass and Earl Phillips on drums. Kennard and Sumlin gave Wolf’s mid-50’s recordings their essential character. Sumlins guitar playing perfectly matching the contours of Wolf’s chants, hollers and howls. Trough the 50’s and 60’s Wolf was playing the Chicago clubs and was frequently active at Chess recording sessions with great pianists Otis Spann and Johnny Jones.
It was in 1959/60 that the Wolf’s songs began to take on new energy and moved with a rock & roll pace. ”Howlin’ For My Baby”, ”Wang-Dang-Doodle” and ”Shake For Me” were songs recorded at that time. In the sixties, the Wolf began touring not only in the States but also in Europe, and in 1970 he recorded the ”London Sessions” album with Eric Clapton, Steve Winwood, Ringo Starr, Bill Wyman and Charlie Watts. By 1975 he was tired and ill. He had had several heart attacks at the beginning of the decade and was now suffering from cancer. At the end of 1975 he went into the Veteran Administration Hospital in Illinois and died on January 10, 1976.
Wanneer de tweede wereldoorlog uitbreekt moet hij in militaire dienst. Als de oorlog afgelopen is keert hij weer terug naar zijn boeren leventje, thuis in Arkansas. In 1948 formeert hij zijn eerste band, met mensen als Junior Parker (Mystery Train), James Cotton, Matt Murphy, Pat Hare en Willie Johnson. Hij krijgt ook een baantje als disc-jockey, bij radiostation KWEM in Memphis, waar hij door zijn reputatie de aandacht van Sam Phillips trekt. Phillips, over zijn eerste ontmoeting met de Wolf, was meteen verkocht: ”toen ik hem hoorde, dacht ik: Dit is wat ik zoek. This is where the soul of a man never dies”. In 1951 haalt Sam Phillips hem naar de Memphis Recording Service Studio (Sun studio) voor een opnamesessie. Sam verkoopt de masters van ”Moanin’ At Midnight” en ”How Many More Years”, met Ike Turner op piano, aan Chess Records in Chicago.
In 1953 vertrekt hij naar deze stad en wordt hij de grote concurrent van Muddy Waters bij Chess Records en in het Chicago clubcircuit. In 1956 neemt de Wolf het nummer ”Smokestack Lightnin’” op met Willie Johnson en Hubert Sumlin op gitaar, Hosea Lee Kennard op piano, Willie Dixon op bas en Earl Phillips op drums. Kennard en Sumlin geven Howlin’ Wolf’s jaren 50 opnames hun speciale karakter. Sumlin’s gitaarspel past perfect bij de zang, het geschreeuw en gehuil van de Wolf.In de jaren 50 en 60 is Howlin’ Wolf zeer actief in de clubs van Chicago en is hij veel tevinden in de Chess studio voor sessies met grote pianisten zoals Otis Spann en Johnny Jones.
Eind jaren 50, begin jaren 60 komt er een nieuwe sound in z’n muziek en krijgen zijn songs meer een rock & roll tintje. ”Howlin’ For My Baby”, ”Wang-Dang-doodle” en ”Shake For Me”, zijn nummers die hij in deze periode opneemt. In de loop van de jaren 60 gaat hij toeren, niet alleen in Amerika, maar ook in Europa en in 1970 neemt hij het ”London Sessions” album op met Eric Clapton, Stevie Winwood, Ringo Starr, Bill Wyman en Charlie Watts. De opnames vinden plaats in de Olympic Sound Studio in Londen, Engeland. In 1975 is hij moe en ziek. Hij heeft verschillende hartaanvallen achter de rug en heeft daarbij ook nog eens kanker. Eind 1975 wordt hij opgenomen in het Veteran Administration Hospital in Illinois, alwaar hij op 10 januari 1976 sterft.
Howlin' For My Baby
Chester Arthur Burnett was born on June 10, 1910 in West Point, Mississippi. At 13 he moved with his family across the state to Ruleville and began working on the Young and Mara plantation. He became known as a ’difficult child’ which earned him the nickname ”Howlin’ Wolf”. His father bought him a guitar and he began playing for country functions and on the streets of small local towns. While working on farms in Arkansas, during the early 1930’s, he met seasoned blues entertainers including Sonny Boy Williamson II and Robert Johnson. Williamson later became his brother-in-law and taught him how to play the harmonica.
During World War II he was called up for active service and after his return home he returned to a farmers life in Arkansas. In 1948 he had formed his first band with the likes of Junior Parker, James Cotton, Matt Murphy, Pat Hare and Willie Johnson. He also began working as a disc jockey on radio station KWEM in Memphis, where his reputation brought him to the notice of Sam Phillips.Sam Phillips, on his first meeting with the Wolf, was bowled over. ”When I Heard Him, I Said, ’This Is For Me. This is where the soul of a man never dies”Phillips organized his first recording sessions for The Memphis Recording Service (Sun Studio) in 1951. The songs were ”Moanin’ At Midnight” and “How Many More Years”, with Ike Turner on piano and Phillips sold the masters to Chess Records.
In 1953, Wolf moved to Chicago and that brought him in contention with Muddy waters as they vied for position in Chicago’s clubs and at Chess Records.In 1956, Wolf recorded ”Smokestack Lightnin’” with Wiliie Johnson and Hubert Sumlin on guitars, Hosea Lee Kennard on piano, Willie Dixon on bass and Earl Phillips on drums. Kennard and Sumlin gave Wolf’s mid-50’s recordings their essential character. Sumlins guitar playing perfectly matching the contours of Wolf’s chants, hollers and howls. Trough the 50’s and 60’s Wolf was playing the Chicago clubs and was frequently active at Chess recording sessions with great pianists Otis Spann and Johnny Jones.
It was in 1959/60 that the Wolf’s songs began to take on new energy and moved with a rock & roll pace. ”Howlin’ For My Baby”, ”Wang-Dang-Doodle” and ”Shake For Me” were songs recorded at that time. In the sixties, the Wolf began touring not only in the States but also in Europe, and in 1970 he recorded the ”London Sessions” album with Eric Clapton, Steve Winwood, Ringo Starr, Bill Wyman and Charlie Watts. By 1975 he was tired and ill. He had had several heart attacks at the beginning of the decade and was now suffering from cancer. At the end of 1975 he went into the Veteran Administration Hospital in Illinois and died on January 10, 1976.
Jerry Lee Lewis (1935 - )
Jerry Lee Lewis is een ”Amerian Original”. Iemand met een puur eigen stijl in de traditie van b.v. Al Jolson, Jimmie Rodgers of Hank Williams. Geef Jerry Lee ongeacht welk nummer, van”Big Legged Woman” tot ”Somewhere Over The Rainbow”, en hij maakt er ZIJN song van.
Hij werd geboren op 29 september 1935 in Ferriday, Louisiana. Hij groeit op met allerlei soorten muziek: de radio uitzendingen van The Grand Ole Opry en The Louisiana Hayride, oude 78 toeren blues en country platen en vooral gospel in “The Assembly Of God Church”.
Ook brengt hij heel wat uurtjes door, verstopt achter de bar, in Haney’s Big House, een kroeg waar blues artiesten spelen zoals , een toen nog 18 jarige, B.B. King.
Jerry nam al die muziek in zich op en vermengde het tot een compleet eigen stijl. Jerry lee Lewis, een schepper in een wereld vol imitators, zal altijd, samen met mensen als Chuck Berry, Elvis Presley en Little Richard, gezien worden als een van de vaders van de rock & roll.
Jerry Lee begon op 8 jarige leeftijd met piano spelen op een oude “Stark Upright piano”, die zijn ouders, Mamie en Elmo voor hem kochten, door een hypotheek te nemen op hun huis: ”Ïk kreeg van mijn ouders een piano en ik was er gek mee en oefende en oefende, en zij begeleidden me constant, hun hele leven…het waren geweldige mensen. Ik zal je wat anders vertellen; ik begon te spelen en binnen twee weken kon ik het”.
Samen met zijn neven Mickey Gilley en Jimmy Lee Swaggart oefende hij dagelijks op de oude Stark. Hij beschouwdde zijn neven als zijn broers, maar zoals hij later zei: “Jongens, nu we toch samen hier zijn, zal ik je eens wat vertellen. Jullie hebben veel talent, maar de Killer toch veruit het meeste”.
Voor Jerry Lee was talent duidelijk een gave van God. ”Anderen oefenen en oefenen, maar die vingers van mij, daar zitten hersens in….die hoef je niet te zeggen wat ze moeten doen, die doen het gewoon; een door God gegeven talent”.
Nadat hij een verhaal over Elvis heeft gelezen in de ”Country Roundup” gaat Jerry eind 56 met zijn talent naar Memphis om Sam Phillips van Sun Records te ontmoeten. Zijn ouders verkopen 33 dozijn eieren aan een supermarkt om de trip te financieren. Sindsdien zou zijn leven nooit meer hetzelfde zijn.
”Whose Barn?, What Barn?, MY BARN!!”
”Whole Lotta Shakin’Goin’ On” werd in een keer opgenomen: zo’n kleine 3 minuten rock & roll woede.
Op zondag 28 juli komt The Killer op T.V. in The Steve Allen show.
”Whole Lotta Shakin” komt de hitparade binnen en begint te klimmen tot het aan de top van alle drie de charts staat: de Pop, de R&B en de Country. Slechts twee artiesten was dat voorheen gelukt: Elvis en Carl Perkins. En met de volgende single liet The Killer iedereen achter zich.
”Great Balls Of Fire” bereikt hetzelfde. Iets wat niemand daarvoor presteerde, of daarna en waarschijnlijk ook nooit meer.
In de zomer van 58 was jerry Lee Lewis wereldtop. Hij trad 12 dagen op in het Paramount theater, een record. Zijn derde hit ”Breathless”bestormde de hitlijsten. Totdat diezelfde zomer alles in duigen viel, tijdens een toer in Engeland.
Het verhaal is al duizenden keren verteld. De Britse pers,die erachter komt dat zijn jonge bruid slechts 13 jaar oud is en ook nog zijn nichtje, slacht hem genadeloos af. Terug in de States, wacht hem een zelfde vijandige houding.
Zijn platen worden niet meer gedraaid en hij begint aan een oneindige reeks kleinschalige optredens. Slechts een rotsvast geloof in zijn eigen talent, houdt hem op de been.
In 1961 lijkt het er even op dat alles weer goed komt. De Ray Charles cover ”What’d I Say” krijgt behoorlijk wat airplay en hij heeft een succesvol optreden met Jackie Wilson in ”The Battle Of The Century”. Maar het zou nog tot eind jaren 60 duren voordat hij zijn comeback heeft met een reeks nummer 1 en top tien country hits.
Door al die jaren heen, heeft Jerry Lee nooit het vertrouwen in zijn God of in zijn door God gegeven talent verloren.
Tegenslagen, zoals het verlies van twee zoons, heeft heel wat mensen gebroken, maar Jerry Lee Lewis hield vol, en hij zal altijd blijven rocken!
”Als ze aan me terugdenken, wil ik niet dat ze aan al de vrouwen die ik gehad heb denken, alhoewel ik er verschillende gehad heb, en zeker niet aan mijn huizen of aan de manier waarop ik mijn geld verspild heb. Ik hoop dat ik enkel door mijn muziek herinnerd wordt”.
Great Balls Of Fire
Jerry Lee Lewis is an American original. A song stylist in the great tradition of Al Jolson, Jimmy Rodgers and Hank Williams. Jerry lee can take any song, From ”Big Legged Woman” to ”Somewhere Over The Rainbow” and make it his own. Born September 29, 1935 in Ferryday, Louisiana, Jerry grew up listening to a variety of music; ”The Louisiana Hayride” and ”The Grand Ole Opry” broadcasts, 78rpm recordings of country singers and blues men, and the inspired gospel music of the Assembly Of God Church.
He also spent hours hiding behind the bar at Haney’s Big House, soaking up the sounds of blues men like, then, 18 year old B.B. King.
Jerry Lee took these different forms of music and combined them to create a style completely his own. A creator in a world of imitators, Jerry Lee Lewis, will be remembered with Chuck Berry, Little Richard and Elvis Presley, as one of the true fathers of Rock & Roll.
Jerry Lee began to play piano at age eight on a Stark Upright that his parents, Elmo and Mamie Lewis, mortgaged their farm to buy. ”My mother and dad…..got me a piano and i loved it and worked at it real hard, and they backed me all the way, all their lives…….They were great people.” ’I’ll tell ya, I started playing piano--I learned to play in two weeks.”
Along with cousins Mickey Gilley and Jimmy Lee Swaggart, Jerry Lee was constantly playing and practicing on the old Stark. His cousins were as Jerry said, ”Like my brothers.” But as he would later say, ”But boys, were all together now, and I’m gonna tell you something--you all got great talent, but you just got a little of the scrapings. Killer got the talent.”
For Jerry Lee Lewis, the word talent describes what he sees clearly as a gift from God. ”Other people--they practice and they practice….these fingers of mine, they got brains in ’em. You don’t TELL them what to do—THEY do it. God given talent.”
In late 1956, the 21 year old Jerry Lee took his talent to Memphis to meet Sam Phillips at Sun Records after reading a story about Elvis in ”Country Roundup” magazine. His family gathered 33 dozen eggs and sold them to Nelson’s Supermarket in Ferryday to finance the trip to Sun. Once there, his life would never be the same.
”Whose Barn? What Barn? MY BARN!!”
”Whole Lotta Shakin’ Goin’ On” was recorded in one take, 2 minutes and 50 seconds of rockin’ fury.
On Sunday, July 28, 1957, The Killer performed to a national television audience on the Steve Allen Show.
Whole Lotta Shakin’ “ started moving up the charts and didn’t stop until it held the number 1 spot in all field of music, Pop, Country and R&B. Only two other people have accomplished this: Elvis and Cal Perkins. However, with the next release, the killer would leave them all behind.
”Great Balls Of Fire” as well, would stand atop the Pop, Country and R&B charts. No one before or since has duplicated this feat, and probably never will.
The summer of 1958 found Jerry Lee on top of the world. His twelve day engagement at the Paramount Theater in New York, broke all attendance records, and his third hit ”Breathless” was moving up the charts, until it all came crashing down during a tour of England in the summer of ’58.
As the story has been told many, many times. The British press. discovering his new bride to be only 13 years old and his second cousin (twice removed), attacked him mercilessly. Returning to the states, Jerry faced an equally hostile reaction.
Finding himself blacklisted on radio and TV, the Killer hit the road for an endless string of one-night stands. He said, but an unshakable belief in his own talent held him through the rough times.
In 1961 things look better when his re-make of Ray Charles’ ”What’d I Say” began to receive airplay. A successful ’Battle Of The Century’ with Jackie Wilson followed, but it wasn’t until the late 1960’s, when Jerry Lee began to release a string of number one and top-ten country singles, that his career regained momentum.
Through it all, Jerry lost never faith in God, or in his own God-given talent. Tragedies, such as the deaths of his two sons, have destroyed lessor men, but Jerry Lee Lewis has persevered, and he will never, NEVER! STOP ROCKIN”!!
”When they look back on me I want ’em to remember me not for all my wives, although I’ve had a few, and certainly not for any mansions or high livin’ money I made and spent. I want ’em to remember me simply for my music……”!
Hij werd geboren op 29 september 1935 in Ferriday, Louisiana. Hij groeit op met allerlei soorten muziek: de radio uitzendingen van The Grand Ole Opry en The Louisiana Hayride, oude 78 toeren blues en country platen en vooral gospel in “The Assembly Of God Church”.
Ook brengt hij heel wat uurtjes door, verstopt achter de bar, in Haney’s Big House, een kroeg waar blues artiesten spelen zoals , een toen nog 18 jarige, B.B. King.
Jerry nam al die muziek in zich op en vermengde het tot een compleet eigen stijl. Jerry lee Lewis, een schepper in een wereld vol imitators, zal altijd, samen met mensen als Chuck Berry, Elvis Presley en Little Richard, gezien worden als een van de vaders van de rock & roll.
Jerry Lee begon op 8 jarige leeftijd met piano spelen op een oude “Stark Upright piano”, die zijn ouders, Mamie en Elmo voor hem kochten, door een hypotheek te nemen op hun huis: ”Ïk kreeg van mijn ouders een piano en ik was er gek mee en oefende en oefende, en zij begeleidden me constant, hun hele leven…het waren geweldige mensen. Ik zal je wat anders vertellen; ik begon te spelen en binnen twee weken kon ik het”.
Samen met zijn neven Mickey Gilley en Jimmy Lee Swaggart oefende hij dagelijks op de oude Stark. Hij beschouwdde zijn neven als zijn broers, maar zoals hij later zei: “Jongens, nu we toch samen hier zijn, zal ik je eens wat vertellen. Jullie hebben veel talent, maar de Killer toch veruit het meeste”.
Voor Jerry Lee was talent duidelijk een gave van God. ”Anderen oefenen en oefenen, maar die vingers van mij, daar zitten hersens in….die hoef je niet te zeggen wat ze moeten doen, die doen het gewoon; een door God gegeven talent”.
Nadat hij een verhaal over Elvis heeft gelezen in de ”Country Roundup” gaat Jerry eind 56 met zijn talent naar Memphis om Sam Phillips van Sun Records te ontmoeten. Zijn ouders verkopen 33 dozijn eieren aan een supermarkt om de trip te financieren. Sindsdien zou zijn leven nooit meer hetzelfde zijn.
”Whose Barn?, What Barn?, MY BARN!!”
”Whole Lotta Shakin’Goin’ On” werd in een keer opgenomen: zo’n kleine 3 minuten rock & roll woede.
Op zondag 28 juli komt The Killer op T.V. in The Steve Allen show.
”Whole Lotta Shakin” komt de hitparade binnen en begint te klimmen tot het aan de top van alle drie de charts staat: de Pop, de R&B en de Country. Slechts twee artiesten was dat voorheen gelukt: Elvis en Carl Perkins. En met de volgende single liet The Killer iedereen achter zich.
”Great Balls Of Fire” bereikt hetzelfde. Iets wat niemand daarvoor presteerde, of daarna en waarschijnlijk ook nooit meer.
In de zomer van 58 was jerry Lee Lewis wereldtop. Hij trad 12 dagen op in het Paramount theater, een record. Zijn derde hit ”Breathless”bestormde de hitlijsten. Totdat diezelfde zomer alles in duigen viel, tijdens een toer in Engeland.
Het verhaal is al duizenden keren verteld. De Britse pers,die erachter komt dat zijn jonge bruid slechts 13 jaar oud is en ook nog zijn nichtje, slacht hem genadeloos af. Terug in de States, wacht hem een zelfde vijandige houding.
Zijn platen worden niet meer gedraaid en hij begint aan een oneindige reeks kleinschalige optredens. Slechts een rotsvast geloof in zijn eigen talent, houdt hem op de been.
In 1961 lijkt het er even op dat alles weer goed komt. De Ray Charles cover ”What’d I Say” krijgt behoorlijk wat airplay en hij heeft een succesvol optreden met Jackie Wilson in ”The Battle Of The Century”. Maar het zou nog tot eind jaren 60 duren voordat hij zijn comeback heeft met een reeks nummer 1 en top tien country hits.
Door al die jaren heen, heeft Jerry Lee nooit het vertrouwen in zijn God of in zijn door God gegeven talent verloren.
Tegenslagen, zoals het verlies van twee zoons, heeft heel wat mensen gebroken, maar Jerry Lee Lewis hield vol, en hij zal altijd blijven rocken!
”Als ze aan me terugdenken, wil ik niet dat ze aan al de vrouwen die ik gehad heb denken, alhoewel ik er verschillende gehad heb, en zeker niet aan mijn huizen of aan de manier waarop ik mijn geld verspild heb. Ik hoop dat ik enkel door mijn muziek herinnerd wordt”.
Great Balls Of Fire
Jerry Lee Lewis is an American original. A song stylist in the great tradition of Al Jolson, Jimmy Rodgers and Hank Williams. Jerry lee can take any song, From ”Big Legged Woman” to ”Somewhere Over The Rainbow” and make it his own. Born September 29, 1935 in Ferryday, Louisiana, Jerry grew up listening to a variety of music; ”The Louisiana Hayride” and ”The Grand Ole Opry” broadcasts, 78rpm recordings of country singers and blues men, and the inspired gospel music of the Assembly Of God Church.
He also spent hours hiding behind the bar at Haney’s Big House, soaking up the sounds of blues men like, then, 18 year old B.B. King.
Jerry Lee took these different forms of music and combined them to create a style completely his own. A creator in a world of imitators, Jerry Lee Lewis, will be remembered with Chuck Berry, Little Richard and Elvis Presley, as one of the true fathers of Rock & Roll.
Jerry Lee began to play piano at age eight on a Stark Upright that his parents, Elmo and Mamie Lewis, mortgaged their farm to buy. ”My mother and dad…..got me a piano and i loved it and worked at it real hard, and they backed me all the way, all their lives…….They were great people.” ’I’ll tell ya, I started playing piano--I learned to play in two weeks.”
Along with cousins Mickey Gilley and Jimmy Lee Swaggart, Jerry Lee was constantly playing and practicing on the old Stark. His cousins were as Jerry said, ”Like my brothers.” But as he would later say, ”But boys, were all together now, and I’m gonna tell you something--you all got great talent, but you just got a little of the scrapings. Killer got the talent.”
For Jerry Lee Lewis, the word talent describes what he sees clearly as a gift from God. ”Other people--they practice and they practice….these fingers of mine, they got brains in ’em. You don’t TELL them what to do—THEY do it. God given talent.”
In late 1956, the 21 year old Jerry Lee took his talent to Memphis to meet Sam Phillips at Sun Records after reading a story about Elvis in ”Country Roundup” magazine. His family gathered 33 dozen eggs and sold them to Nelson’s Supermarket in Ferryday to finance the trip to Sun. Once there, his life would never be the same.
”Whose Barn? What Barn? MY BARN!!”
”Whole Lotta Shakin’ Goin’ On” was recorded in one take, 2 minutes and 50 seconds of rockin’ fury.
On Sunday, July 28, 1957, The Killer performed to a national television audience on the Steve Allen Show.
Whole Lotta Shakin’ “ started moving up the charts and didn’t stop until it held the number 1 spot in all field of music, Pop, Country and R&B. Only two other people have accomplished this: Elvis and Cal Perkins. However, with the next release, the killer would leave them all behind.
”Great Balls Of Fire” as well, would stand atop the Pop, Country and R&B charts. No one before or since has duplicated this feat, and probably never will.
The summer of 1958 found Jerry Lee on top of the world. His twelve day engagement at the Paramount Theater in New York, broke all attendance records, and his third hit ”Breathless” was moving up the charts, until it all came crashing down during a tour of England in the summer of ’58.
As the story has been told many, many times. The British press. discovering his new bride to be only 13 years old and his second cousin (twice removed), attacked him mercilessly. Returning to the states, Jerry faced an equally hostile reaction.
Finding himself blacklisted on radio and TV, the Killer hit the road for an endless string of one-night stands. He said, but an unshakable belief in his own talent held him through the rough times.
In 1961 things look better when his re-make of Ray Charles’ ”What’d I Say” began to receive airplay. A successful ’Battle Of The Century’ with Jackie Wilson followed, but it wasn’t until the late 1960’s, when Jerry Lee began to release a string of number one and top-ten country singles, that his career regained momentum.
Through it all, Jerry lost never faith in God, or in his own God-given talent. Tragedies, such as the deaths of his two sons, have destroyed lessor men, but Jerry Lee Lewis has persevered, and he will never, NEVER! STOP ROCKIN”!!
”When they look back on me I want ’em to remember me not for all my wives, although I’ve had a few, and certainly not for any mansions or high livin’ money I made and spent. I want ’em to remember me simply for my music……”!
Johnny Cash (1932 - 2003)
Deels country zanger, deels folk held en deels rockabilly cat. Johnny Cash was een van de meest belangrijke artiesten van de Amerikaanse populaire muziek. Zijn invloed op andere muzikanten is misschien wel groter dan zijn commerciële successen en dat zijn er toch heel wat. Meer dan 100 country hits plus zo’n dozijn pophits. Johnny Cash schreef meer dan 400 songs. Songs over cowboys en indianen, geestelijken en zondaars, treinmachinisten en diverse andere arbeiders. Hij zong ze met een diepe, donkere stem, meer op de manier van een verteller dan van een zanger.
John R. Cash werd geboren op 26 februari 1932 in Kingsland, Arkansas. Hij maakte zijn eerste platen in de Sun studio van Sam Phillips in Memphis. Na vier jaar militaire dienst komt hij in Memphis terecht en begint hij een bandje, samen met gitarist Luther Perkins en bassist Marshall Grant. Cash was een van de weinige country zangers op het Sun label. Zijn muzikale roots waren niet zowel blanke als zwarte muziek, iets wat andere Sun artiesten als Elvis, Charlie Rich of Jerry Lee juist typeerde. Cash was ook een van de meest succesvolle artiesten van het label. Bij zijn meer dan een dozijn hits voor het label zaten maar liefst vier nummer 1 hits. ”I Walk The Line”, ”There You Go”, ”Ballad Of A Teenage Queen” en ”Guess Things happen That Way”. Toen hij in 1958 overstapte naar Columbia Records was hij al een gevestigde ster.
Bijna dertig jaar zat Cash bij Columbia Records, alwaar hij klassiekers opnam als: ”Ring Of Fire”, ”Understand Your Man”, ”Man In Black” en ”A Boy Named Sue” (live opgenomen in San Quentin Prison, de single leverde hem een grammy op en The Country Music Association’s Single Of The Year Award in 1969). In 1961 ontmoet hij June Carter, de kleindochter van Mother Maybelle van The Carter Family. Ze gaan samen toeren en acht jaar later trouwen ze. Allebei hebben ze dochters uit een eerder huwelijk, die ook met succes de muziek in gaan, n.l. Rosanne Cash en Carlene Carter. Door de huwelijken van Rosanne en Carlene, krijgen Johnny en June mensen als Nick Lowe, Rodney Crowell, Howie Epstein van Tom Petty & The Heartbreakers en folk-rock producer John Leventhal in de familie.
In 1969 wint Johnny Cash de CMA awards voor: Entertainer Of The Year, Male Vocalist Of The Year, Vocal Group Of The Year (met June), Single Of The Year en Album Of The Year, voor het album ”Johhny Cash At San Quentin Prison” (zijn andere gevangenis album, ’Johnny Cash At Folsom Prison” won het jaar daarvoor). Hij en ”A Boy Named Sue” wonnen vijf grammy’s tussen 1967 en 1970. Van 1969 tot 1971 had Johnny Cash een eigen TV show voor ABC. Het was door zijn open karakter en brede visie dat hij zo veel verschillende groepen uit het verdeelde Amerikaanse volk aansprak.In 1980 wordt hij gekozen tot lid van The Country Music Hall Of Fame, de jongst levende zanger, ooit gekozen, en in 1992 komt hij in de Rock & Roll Hall Of Fame, waarmee hij de eerste is die van beiden lid is. In 1990 krijgt hij ook nog de Grammy’s Living legends Award.
Als hij eind jaren 80 weg gaat bij Columbia, neemt hij platen op voor Mercury en American Recordings. De country stations draaien zijn muziek niet meer, maar hij wordt omarmd door popliefhebbers en het alternatieve country publiek. Dit merkwaardig fenomeen overkwam hem zowat om de 10 jaar (in de jaren 60 en 70 trok hij met Bob Dylan op, in de jaren 80 met Nick Lowe en Dave Edmunds en de laatste jaren met U2, Rick Rubin en Tom Petty) en hij gaat daar op zijn eigen manier mee om, berustend en evenwichtig, zoals het een groot artiest betaamt. Cash overlijdt op 12 september 2003 in het Baptist Hospital in Nashville aan de gevolgen van diabetes. The Legendary Man In Black werd 71 jaar oud.
Big River
Part country singer, part folk hero, early rockabilly cat, Johnny Cash was one of the towering figures of American popular music. His effect on other musicians has been greater than his commercial success – and his commercial success has been huge (more than 100 top 40 country hits, plus a dozen pop hits). Johnny Cash has written more than 400 songs. Songs about cowboys and Indians, preachers and convicts, railroad engineers and assorted blue-collar workers. He sings them in a deep, profound voice that sounds less like a typical singer and more like a narrator of the American vision.
J.R. Cash was born February 26, 1932 in rural Kingsland, Arkansas. He made his first records at Sam Phillips’ Sun Studio in Memphis after spending four years in the Air Force, moving to Memphis and hooking up with guitarist Luther Perkins and bassist Marshall Grant. Cash was one of Sun’s few real ”country singers.” His background didn’t include the influence of both white & black musics that marked the styles of Sun artists like Elvis Presley, Charlie Rich or Jerry Lee Lewis. He was also one of the label’s most successful. Cash had four number 1 singles among his dozen hits for Sun: ”I Walk The Line,” ”There You Go.” ”Ballad Of A Teenage Queen” and ”Guess Things Happen That Way”. When he went to Columbia Records in 1958, he was already an established star.
Johnny Cash spent nearly 30 rears on Columbia, during which he recorded such classics as ”Ring Of Fire,” ”Understand Your Man,” ”Man In Black” and ”A Boy Named Sue” (recorded live at San Quentin Prison, the record won Cash a Grammy and the Country Music Association’s Single Of The Year award in 1969). In 1961, he met June Carter, the granddaughter of Mother Maybelle Carter of the Carter Family, and they began touring together; eight years later, they married. Both Cash and Carter had daughters from previous marriages who would go on to successfulsinging careers of their own: Rosanne Cash and Carlene Carter. Through Rosanne and Carlene’s marriages Johnny and June would find themselves in-laws to Rodney Crowell, British rocker Nick Lowe, Howie Epstein of Tom Petty And The Heartbreakers, and folk-rock producer John Leventhal.
In 1969, Johnny Cash won CMA awards for Entertainer Of The Year, Male Vocalist Of The Year, Vocal Group Of The Year (with June), Single Of The Year and Album Of The Year for Johnny Cash At San Quentin Prison (his other live prison album Johnny Cash At Folsom Prison won the previous year). He and ”A Boy Named Sue” won five grammys between 1967 and 1970. Cash hosted his own TV show on ABC from 1969 – 1971; it was a testament to the singer’s expansive nature that he could appeal to enough segments of a splintered American population to draw a network-sized crowd. Later, Cash would be elected to the Country Music Hall Of Fame in 1980, making him the youngest living person ever inducted. When he was elected to the Rock & Roll Hall Of Fame in 1992, he became the first person inducted into both halls. He was also given the Grammy’s Living Legends Award in 1990.
After leaving Columbia in the late 80’s, Cash recorded for Mercury and American Recordings. Country radio no longer plays his music, but he has been embraced by rock and alternative-country crowds. The phenomenon happend to him about every 10 years or so (he hung with Bob Dylan in the 60’s and 70’s, Nick Lowe and Dave Edmunds in the 80’s, and Rick Rubin, U2 and Tom Petty & The Heartbreakers more recently), and Cash handled it, as he did most things, with the equanimity that befits an icon. Cash died on September 12, 2003 due to complications from diabetes, which resulted in respiratory failure, at Nashville’s Baptist Hospital.The legendary ”Man In Black” was 71 years old.
John R. Cash werd geboren op 26 februari 1932 in Kingsland, Arkansas. Hij maakte zijn eerste platen in de Sun studio van Sam Phillips in Memphis. Na vier jaar militaire dienst komt hij in Memphis terecht en begint hij een bandje, samen met gitarist Luther Perkins en bassist Marshall Grant. Cash was een van de weinige country zangers op het Sun label. Zijn muzikale roots waren niet zowel blanke als zwarte muziek, iets wat andere Sun artiesten als Elvis, Charlie Rich of Jerry Lee juist typeerde. Cash was ook een van de meest succesvolle artiesten van het label. Bij zijn meer dan een dozijn hits voor het label zaten maar liefst vier nummer 1 hits. ”I Walk The Line”, ”There You Go”, ”Ballad Of A Teenage Queen” en ”Guess Things happen That Way”. Toen hij in 1958 overstapte naar Columbia Records was hij al een gevestigde ster.
Bijna dertig jaar zat Cash bij Columbia Records, alwaar hij klassiekers opnam als: ”Ring Of Fire”, ”Understand Your Man”, ”Man In Black” en ”A Boy Named Sue” (live opgenomen in San Quentin Prison, de single leverde hem een grammy op en The Country Music Association’s Single Of The Year Award in 1969). In 1961 ontmoet hij June Carter, de kleindochter van Mother Maybelle van The Carter Family. Ze gaan samen toeren en acht jaar later trouwen ze. Allebei hebben ze dochters uit een eerder huwelijk, die ook met succes de muziek in gaan, n.l. Rosanne Cash en Carlene Carter. Door de huwelijken van Rosanne en Carlene, krijgen Johnny en June mensen als Nick Lowe, Rodney Crowell, Howie Epstein van Tom Petty & The Heartbreakers en folk-rock producer John Leventhal in de familie.
In 1969 wint Johnny Cash de CMA awards voor: Entertainer Of The Year, Male Vocalist Of The Year, Vocal Group Of The Year (met June), Single Of The Year en Album Of The Year, voor het album ”Johhny Cash At San Quentin Prison” (zijn andere gevangenis album, ’Johnny Cash At Folsom Prison” won het jaar daarvoor). Hij en ”A Boy Named Sue” wonnen vijf grammy’s tussen 1967 en 1970. Van 1969 tot 1971 had Johnny Cash een eigen TV show voor ABC. Het was door zijn open karakter en brede visie dat hij zo veel verschillende groepen uit het verdeelde Amerikaanse volk aansprak.In 1980 wordt hij gekozen tot lid van The Country Music Hall Of Fame, de jongst levende zanger, ooit gekozen, en in 1992 komt hij in de Rock & Roll Hall Of Fame, waarmee hij de eerste is die van beiden lid is. In 1990 krijgt hij ook nog de Grammy’s Living legends Award.
Als hij eind jaren 80 weg gaat bij Columbia, neemt hij platen op voor Mercury en American Recordings. De country stations draaien zijn muziek niet meer, maar hij wordt omarmd door popliefhebbers en het alternatieve country publiek. Dit merkwaardig fenomeen overkwam hem zowat om de 10 jaar (in de jaren 60 en 70 trok hij met Bob Dylan op, in de jaren 80 met Nick Lowe en Dave Edmunds en de laatste jaren met U2, Rick Rubin en Tom Petty) en hij gaat daar op zijn eigen manier mee om, berustend en evenwichtig, zoals het een groot artiest betaamt. Cash overlijdt op 12 september 2003 in het Baptist Hospital in Nashville aan de gevolgen van diabetes. The Legendary Man In Black werd 71 jaar oud.
Big River
Part country singer, part folk hero, early rockabilly cat, Johnny Cash was one of the towering figures of American popular music. His effect on other musicians has been greater than his commercial success – and his commercial success has been huge (more than 100 top 40 country hits, plus a dozen pop hits). Johnny Cash has written more than 400 songs. Songs about cowboys and Indians, preachers and convicts, railroad engineers and assorted blue-collar workers. He sings them in a deep, profound voice that sounds less like a typical singer and more like a narrator of the American vision.
J.R. Cash was born February 26, 1932 in rural Kingsland, Arkansas. He made his first records at Sam Phillips’ Sun Studio in Memphis after spending four years in the Air Force, moving to Memphis and hooking up with guitarist Luther Perkins and bassist Marshall Grant. Cash was one of Sun’s few real ”country singers.” His background didn’t include the influence of both white & black musics that marked the styles of Sun artists like Elvis Presley, Charlie Rich or Jerry Lee Lewis. He was also one of the label’s most successful. Cash had four number 1 singles among his dozen hits for Sun: ”I Walk The Line,” ”There You Go.” ”Ballad Of A Teenage Queen” and ”Guess Things Happen That Way”. When he went to Columbia Records in 1958, he was already an established star.
Johnny Cash spent nearly 30 rears on Columbia, during which he recorded such classics as ”Ring Of Fire,” ”Understand Your Man,” ”Man In Black” and ”A Boy Named Sue” (recorded live at San Quentin Prison, the record won Cash a Grammy and the Country Music Association’s Single Of The Year award in 1969). In 1961, he met June Carter, the granddaughter of Mother Maybelle Carter of the Carter Family, and they began touring together; eight years later, they married. Both Cash and Carter had daughters from previous marriages who would go on to successfulsinging careers of their own: Rosanne Cash and Carlene Carter. Through Rosanne and Carlene’s marriages Johnny and June would find themselves in-laws to Rodney Crowell, British rocker Nick Lowe, Howie Epstein of Tom Petty And The Heartbreakers, and folk-rock producer John Leventhal.
In 1969, Johnny Cash won CMA awards for Entertainer Of The Year, Male Vocalist Of The Year, Vocal Group Of The Year (with June), Single Of The Year and Album Of The Year for Johnny Cash At San Quentin Prison (his other live prison album Johnny Cash At Folsom Prison won the previous year). He and ”A Boy Named Sue” won five grammys between 1967 and 1970. Cash hosted his own TV show on ABC from 1969 – 1971; it was a testament to the singer’s expansive nature that he could appeal to enough segments of a splintered American population to draw a network-sized crowd. Later, Cash would be elected to the Country Music Hall Of Fame in 1980, making him the youngest living person ever inducted. When he was elected to the Rock & Roll Hall Of Fame in 1992, he became the first person inducted into both halls. He was also given the Grammy’s Living Legends Award in 1990.
After leaving Columbia in the late 80’s, Cash recorded for Mercury and American Recordings. Country radio no longer plays his music, but he has been embraced by rock and alternative-country crowds. The phenomenon happend to him about every 10 years or so (he hung with Bob Dylan in the 60’s and 70’s, Nick Lowe and Dave Edmunds in the 80’s, and Rick Rubin, U2 and Tom Petty & The Heartbreakers more recently), and Cash handled it, as he did most things, with the equanimity that befits an icon. Cash died on September 12, 2003 due to complications from diabetes, which resulted in respiratory failure, at Nashville’s Baptist Hospital.The legendary ”Man In Black” was 71 years old.